Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Περίεργο

Είμαι στεναχωρημένος, διότι πέθανε αυτή η γυναίκα.


Είναι πολύ αλλόκοτο διότι, επί της ουσίας, η μόνη μου επαφή μαζί της ήταν όταν πρόσφατα (για τις ανάγκες του Burn Baby Burn) παρακολούθησα την ταινία Amour του Michael Haneke. Η ταινία είναι αριστούργημα, η πιο σκληρή, ποιητική και απόλυτα ρεαλιστική μέσα στην αφαίρεσή της ταινία που έχω δει ποτέ. Παρακολουθώντας την, κάποια στιγμή, θέλησα να ουριάξω “Άντε γαμήσου Χάνεκε, γιατί μου το κάνεις αυτό”. 

Σε αυτή την ταινία, η Ριβά ήταν ένα αριστούργημα. Στα 90 παρά της χρόνια απέδωσε έναν ρόλο με έναν τρόπο που-βασικά δεν μπορώ να πω τίποτα, αν δεν είστε στην κατηγορία δε μου αρέσει ο αστακός γιατί είναι πολύ δήθεν μην κάνετε το λάθος να μην τη δείτε.

Είναι πολύ αλλόκοτο, έχω ανάμνησή της μόνο από μια ταινία (στην Μπλε του Kieslowski δεν τη θυμάμαι) και στεναχωρήθηκα που πέθανε. Και η ευσυγκινησία δεν είναι στα χαρακτηριστικά μου. Δεν μπορώ να καταλάβω ποια περίεργη λειτουργία με έκανε να συνδεθώ με έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζω καθόλου, απλά και μόνο επειδή μου άρεσε σε μια ταινία.

Το παρακάτω βίντεο το είδα όλο, αν και δεν κατάλαβα Χριστό. Ήθελα να τη γνωρίσω λίγο και εκτός ρόλου.

https://www.youtube.com/watch?v=KRsnGANn420

Βάζω τώρα να δω το Χειροσίμα Αγάπη μου.

Υ.Γ. Για την ερμηνεία της στο 
Amour ήταν υποψήφια για το Όσκαρ που τελικά κέρδισε η Jeniffer Lawrence για τον “Οδηγό Αισιοδοξίας”. Μου αρέσει πολύ η Jeniffer Lawrence, αλλά αν ήμουν στη θέση της θα ντρεπόμουν να κερδίσω αυτή τη γυναίκα σε αυτό το ρόλο. Θα το επέστρεφα το Όσκαρ.