Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Περίεργο

Είμαι στεναχωρημένος, διότι πέθανε αυτή η γυναίκα.


Είναι πολύ αλλόκοτο διότι, επί της ουσίας, η μόνη μου επαφή μαζί της ήταν όταν πρόσφατα (για τις ανάγκες του Burn Baby Burn) παρακολούθησα την ταινία Amour του Michael Haneke. Η ταινία είναι αριστούργημα, η πιο σκληρή, ποιητική και απόλυτα ρεαλιστική μέσα στην αφαίρεσή της ταινία που έχω δει ποτέ. Παρακολουθώντας την, κάποια στιγμή, θέλησα να ουριάξω “Άντε γαμήσου Χάνεκε, γιατί μου το κάνεις αυτό”. 

Σε αυτή την ταινία, η Ριβά ήταν ένα αριστούργημα. Στα 90 παρά της χρόνια απέδωσε έναν ρόλο με έναν τρόπο που-βασικά δεν μπορώ να πω τίποτα, αν δεν είστε στην κατηγορία δε μου αρέσει ο αστακός γιατί είναι πολύ δήθεν μην κάνετε το λάθος να μην τη δείτε.

Είναι πολύ αλλόκοτο, έχω ανάμνησή της μόνο από μια ταινία (στην Μπλε του Kieslowski δεν τη θυμάμαι) και στεναχωρήθηκα που πέθανε. Και η ευσυγκινησία δεν είναι στα χαρακτηριστικά μου. Δεν μπορώ να καταλάβω ποια περίεργη λειτουργία με έκανε να συνδεθώ με έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζω καθόλου, απλά και μόνο επειδή μου άρεσε σε μια ταινία.

Το παρακάτω βίντεο το είδα όλο, αν και δεν κατάλαβα Χριστό. Ήθελα να τη γνωρίσω λίγο και εκτός ρόλου.

https://www.youtube.com/watch?v=KRsnGANn420

Βάζω τώρα να δω το Χειροσίμα Αγάπη μου.

Υ.Γ. Για την ερμηνεία της στο 
Amour ήταν υποψήφια για το Όσκαρ που τελικά κέρδισε η Jeniffer Lawrence για τον “Οδηγό Αισιοδοξίας”. Μου αρέσει πολύ η Jeniffer Lawrence, αλλά αν ήμουν στη θέση της θα ντρεπόμουν να κερδίσω αυτή τη γυναίκα σε αυτό το ρόλο. Θα το επέστρεφα το Όσκαρ.

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Ο λογοκριτής έχει όνομα και επώνυμο

Έχουμε φαινόμενο λογοκρισίας;
Κατά κάποιον τρόπο ναι, αφού κατέβηκε μια παράσταση επειδή κατακρίθηκε για το περιεχόμενό της.
Αν έχουμε λογοκρισία, έχουμε και λογοκριτή.
Ποιος λοιπόν έκρινε ότι το έργο πρέπει να κατεβεί λόγω του περιεχομένου του;

Ενδεχομένως αυτός;
http://www.parapolitika.gr/article/342154/o-adonis-fernei-thema-toy-savva-xiroy-sti-voyli?
΄Oχι, δεν είναι αρμόδιος να διαμορφώνει ρεπερτόριο για το Εθνικό Θέατρο.

Ενδεχομένως αυτός;
http://www.yppo.gr/2/g22.jsp?obj_id=63952
΄Oχι, δεν είναι αρμόδιος να διαμορφώνει ρεπερτόριο για το Εθνικό Θέατρο.

Αυτοί:
https://twitter.com/usembassyathens
΄Oχι, δεν είναι αρμόδιοι να διαμορφώνουν ρεπερτόριο για το Εθνικό Θέατρο.

Ούτε καν αυτοί δεν είναι αρμόδιοι:
http://www.n-t.gr/el/news/?nid=1816

Ο αρμόδιος έχει όνομα. Ο βάζων την υπογραφή, έχων την εκ του νόμου αρμοδιότητα και ευθύνη να διαμορφώνει ρεπερτόριo, να ανεβάζει και να κατεβάζει παραστάσεις έχει την ευθύνη.
Ο λογοκριτής έχει όνομα και επώνυμο:

Στάθης Λιβαθινός.

Οι εξηγήσεις που έδωσε είναι αυτές:
http://www.n-t.gr/el/news/?nid=1815

“...
η συνέχιση της παράστασης θα καλλιεργήσει τη στρεβλή εντύπωση ότι το Εθνικό Θέατρο, αντί να προβάλει τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία και το γόνιμο προβληματισμό, στηρίζει εγκληματίες για πάντα καταδικασμένους στη συνείδηση του ελληνικού λαού...”
Η παράσταση «Ισορροπία του Nash» κατέβηκε για να μην καλλιεργηθεί στρεβλή εντύπωση για το Εθνικό Θέατρο.
Η παράσταση κατέβηκε για να μην πληγεί το πρεστίζ του Εθνικού Θεάτρου.

Άρα, θεατρικοί καλλιτέχνες της Ελλάδας, το πρώτο τη τάξη θέατρο της χώρας μας δείχνει το δρόμο. Κάντε ότι είναι δυνατό για να μην πληγεί το πρεστίζ σας. Αυτολογοκριθείτε.

Ακόμα και αν το Δ.Σ. Σας επισήμως διαφωνεί. Ακόμα και αν ο εποπτεύων οργανισμός (το Υπ.Πο.) επισήμως διαφωνεί.

Υ.Γ. Αν ασκήθηκαν πιέσεις για να κατεβεί η παράσταση τότε ο δρόμος για έναν ακέραιο καλλιτέχνη και διευθυντή είναι ένας. Καταγγελία και παραίτηση. Όλα τα άλλα είναι να 'χαμε να λέγαμε.

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Προσεχώς: Πέρσες!

Η φάση ξεκίνησε πριν δυο χρόνια, όταν έπρεπε να δώσουμε με τον ογκόλιθο της υποκριτικής τέχνης Πασχάλη Αραμπατζή τις διπλωματικές μας εξετάσεις στο υπουργείο πολιτισμού (μεγάλη η χάρη του), για να πάρουμε το πολυπόθητο πτυχίο ηθοποιού (πιθανότατα το πιο άχρηστο πτυχίο όλων των εποχών).

Έχοντας περίπου δυο χρόνια να ανεβώ σε σκηνή, αισθανόμουν λίγο σαν βετεράνος. Δεν ήξερα τι να επιλέξω για το αρχαίο, προσανατολιζόμουν στον αγγελιαφόρο από τις Βάκχες, αλλά δεν τρελαινόμουν κιόλας. Παρά το γεγονός ότι είμαι εξαιρετικός ηθοποιός, το να παίζω χωρίς συμπαίκτη δεν μου αρέσει πολύ. Μάλλον φταίει που είμαι πολύ ταπεινός.

Ο ογκόλιθος Αραμπατζής είχε επιλέξει να κάνει αγγελιαφόρο από Πέρσες. Το διαβάζω, μου αρέσει, του προτείνω να το κάνουμε μαζί. Εκείνος δέχεται, παρά το ότι η μοναδική προηγούμενη συνεργασία μας είχε σαν αποτέλεσμα αυτό (πούστη Τέλη, θα στην καταστρέψω την καριέρα):

Δημήτρης Παπαδόπουλος, Πασχάλης Αραμπατζής, Τέλης Ζαχαράκης, Παύλος Παναγιωτίδης στην Performance "Η απόλαυση της δυσμορφίας" στο Τελλόγλειο Ίδρυμα, σε σκηνοθεσία Τάσου Ράτζου

Το αποτέλεσμα μας δεν ήταν κακό, και περάσαμε και καλά, και περάσαμε και στις εξετάσεις (θρυλική ήταν η στιγμή που για ογδοηκοστή πέμπτη φορά ο Αραμπατζής βροντοφωνάζει σε πρόβα το “Νυν υπέρ πάντων ο αγών” και ακούγεται από τη διπλανή αίθουσα “ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΜΑΣ”). Πάνω στον ενθουσιασμό συζητήσαμε λίγο μήπως κάποια στιγμή το κάναμε και ολόκληρο το έργο. Μας πρόλαβε όμως η Κοντούρη και αφήσαμε τις σκέψεις στην άκρη.

Τον περασμένο Γενάρη η σχολή του Βουτσινά μας πρότεινε να συμμετάσχουμε στη γιορτή για την παγκόσμια μέρα θεάτρου. Τότε μου έσκασε η ιδέα μήπως πάμε να δείξουμε το κομμάτι του αγγελιαφόρου. Μιλάμε με τον Πασχάλη, του αρέσει η ιδέα, αλλά επειδή βαριόμαστε να δείξουμε το ίδιο λέμε να βάλουμε και μια Άτοσσα για να παρουσιάσουμε ολόκληρο το πρώτο επεισόδιο.

Καθόμαστε και κοιτάμε τα πιθανά ονόματα κοριτσιών που θα μας ενδιέφερε να πάρουμε. Γενικά δεν μας κάθονταν καμία ιδιαίτερα καλά (με το σημαντικότερο μερίδιο ευθύνης να το έχει ο Αραμπατζής για αυτό το γεγονός, όσοι τον ξέρετε καταλαβαίνετε) και πέφτει η ιδέα μήπως πούμε στον άρτι απολυθέντα από το στρατό Δημήτρη Κοΐδη. Κατά την προσφιλή μου συνήθεια, στην αρχή διαφωνώ διότι “Αρκετά πια με τους άντρες που παίζουν γυναικείους ρόλους κλπ, κλπ", αλλά λίγη ώρα μετά που το ξανασκέφτομαι μου αρέσει. Παίρνω πολύ διστακτικά τον, γνωστό για την απέχθειά του προς τις τραγωδίες, Κοΐδη και του προτείνω μετά από έναν μεγάλο πρόλογο (σκέψου το λίγο, μην το πάρεις αρνητικά από την αρχή, θα βρούμε τρόπο να το κάνουμε να μας αρέσει κλπ) για να πάρω την απάντηση “Τέλειο, μέσα. Πότε αρχίζουμε;” Ίσως βέβαια έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι λόγω στρατού του είχε λείψει το άθλημα και θα έπαιζε και την ωραία κοιμωμένη σε εκείνη τη φάση.

Η παρουσίαση μας στη μέρα θεάτρου δεν πήγε άσχημα. Και τότε ερρίφθει ο κύβος. Θα το κάνουμε όλο. Οι τρεις μας.

Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς, αλλά προέκυψε η ανάγκη να ζητήσουμε βοήθεια και από τη Στελλίνα τη Βογιατζή, κυρίως για να επιβλέπει τα αρχικά εργαστήρια στα Viewpoints και για τη φωνητική διδασκαλία. Κατά τη προσφιλή της συνήθεια όμως, σιγά σιγά παρεισέφρεε όλο και περισσότερο στην παράσταση, μέχρι που στο τέλος απέκτησε και ρόλο-έκπληξη!

Από τότε δουλεύουμε σιγά,σιγά για να φτιάξουμε την πιο δύσκολη και επικίνδυνη παράσταση παράσταση με την οποία έχουμε καταπιαστεί. Έχει πολύ ενδιαφέροντα συμβολισμό το γεγονός ότι το πρώτο ολοκληρωμένο έργο με το οποίο ασχολούμαστε ως Προσεχώς SUBWAY είναι, κατά κάποιον τρόπο, το πρώτο έργο του παγκοσμίου θεάτρου. Ελπίζω να μην αποδειχθούμε τόσο άφρονες όσο ο Ξέρξης, και δεν καταποντιστούμε από το βάρος αυτού του εκπληκτικού, φανταστικού και απίστευτα καλογραμμένου αριστουργήματος. Διότι, όπως λέει και ο Δαρείος: όταν ανθήσει η υπεροψία, μεστώνει της καταστροφής το στάχυ, κι έχεις μονάχα δάκρυα να θερίσεις.

Τουλάχιστον, αν το πάθουμε, το πολύ-πολύ να φάμε λίγο κράξιμο.
Δεν θα έχουμε πάρει ένα ολόκληρο έθνος στο λαιμό μας.

Και για να προβάρω το λόγο που θα εκφωνήσω στην τρίτη μου βράβευση, οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τους Γιάννα Τσόκου, Δήμητρα Μήττα, Χρήστο Στεφανίδη, Αλέξανδρο Βογιατζή, Μάριο Αποστολακούλη και Στέλιο Παρασκευά, οι οποίοι βοηθούν αφιλοκερδώς στο να πραγματοποιηθεί αυτή η παράσταση. Έχει κι άλλους, αλλά εκείνοι πληρώνονται, οπότε να πάνε να γαμηθούνε.

Λυπάμαι πολύ που δεν έχω την ευκαιρία να δώσω συγχαρητήρια στον τεράστιο μεταφραστή Παναγιώτη Μουλλά, ο οποίος μετέφραζε το κείμενο του Αισχύλου επί 30 και πλέον χρόνια, για να φτάσει σε ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα, με βάση το οποίο φτιάχνουμε την παράστασή μας. Αν δεν ήταν αυτή η μετάφραση, μάλλον δεν θα καταπιανόμασταν ποτέ με αυτό το εργό.

Τα λέμε στο Black Box, τον Οκτώβριο!

Και όπως λέει και ο Δαρείος:

Φίλοι να 'στε καλά, και με όλα σας τα βάσανα να χαίρεστε την ηδονή της κάθε μέρας. 
Γιατί τα πλούτη στους νεκρούς διόλου δεν ωφελούν.


Υ.Γ. Έχω αρχίσει να κάνω κι εγώ βλάχικα promo. Πραγματικά, σιχαίνομαι τον εαυτό μου. 

At least, δεν έχω πέσει τόσο χαμηλά (δεν θα ήταν και εύκολο) όσο η Βογιατζή: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=940975495994765&set=gm.481447132029031&type=1&theater




Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Διπολική διαταραχή


Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο τηλεγραφικός μπορώ:

Με δεδομένο ότι η στρόφιγγα της οικονομικής υποστήριξης του δημοσίου όλο και μειώνεται, η ιδιωτική πρωτοβουλία μοιάζει να είναι η ελπίδα για την αύξηση θέσεων εργασίας.

Οι προσεχώς SUBWAY είμαστε μια νέα καλλιτεχνική ομάδα, και μοιάζουμε αρκετά άλλες σύγχρονες μικρομεσσαίες επιχειρήσεις, οπότε φαντάζομαι ότι οι γενίκευση των συμπερασμάτων μου στο μεγαλύτερο μέρος της επιχειρηματικότητας των νέων είναι αρκετά ασφαλής.

Οι προσεχώς SUBWAY έχουμε προγραμματισμένες δύο παραστάσεις για την επόμενη χρονιά και σχεδιάζουμε άλλη μία. Η υλοποίησή τους απαιτεί:

  • ρευστό για τις άμεσες ανάγκες.
  • προοπτική εσόδων για τη βιωσιμότητα τους.
  • προοπτική εναλλακτικών πηγών εσόδων για τα κύρια μέλη της ομάδας ώστε να μπορούμε να κάνουμε τις παραστάσεις που πραγματικά θέλουμε και μας εκφράζουν, χωρίς να αναγκαζόμαστε να παίζουμε σε παραστάσεις που δεν εκτιμάμε και με εργοδότες που δε μας σέβονται.

Η οικονομική αστάθεια μας αποτρέπει να:
  • ξοδέψουμε από τα (ήδη μικρά) αποθέματά μας για κατασκευές σκηνικών κλπ.
  • να κλείσουμε συμφωνίες με θέατρα.

Ένα πολύ υποτιμημένο νόμισμα θα μεγαλώσει σε ποσοστό 30, 40 50 ή και παραπάνω τον (ήδη με δυσκολία καλυπτόμενο) προυπολογισμό μας . Ενδεικτικά, αναμένεται θα ακριβύνουν:
  • τα συγγραφικά δικαιώματα ξένων έργων
  • τα εισαγόμενα υλικά (ξύλα, ηλεκτρονικός εξοπλισμός, υφάσματα)
  • πολλά μέσα προώθησης.
  • πιθανές συνεργασίες με ομάδες και φορείς του εξωτερικού θα γίνουν πολύ ακριβότερες, άρα και δυσκολότερες.

Μια νέα εταιρεία που πρέπει να είναι βιώσιμη απαιτεί και εναλλακτικές πηγές εσόδων. Στο σχεδιασμό μας ήταν η διεκδίκηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, τύπου ΕΣΠΑ, των οποίων η εκμετάλλευση είναι αδύνατη σε ενδεχόμενη καταστροφή του χρηματοπιστωτικού συστήματος και ρήξης με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Με αυτά τα δεδομένα, η ρήξη:

  • θα θέσει σε τεράστιο κίνδυνο τον προγραμματισμό της νέας χρονιάς
  • θα αναστείλει το σχεδιασμό των επόμενων δύο ή και παραπάνω χρόνων
  • θα δυσκολέψει την ανάπτυξη μας, τόσο ως καλλιτεχνική ομάδα, όσο και ως εταιρεία.

Στο βαθμό που παρόμοια δεδομένα ισχύουν και για τις άλλες καλλιτεχνικές ομάδες, είτε του ελευθέρου θεάτρου είτε του δημοσίου, η ρήξη θα είναι ένα τεράστιο πλήγμα για το σύνολο των πιθανών εργοδοτών των καλλιτεχνών του θεάτρου. Που σημαίνει ότι χωρίς προοπτική ύπαρξης θεατρικών ομάδων, επιχειρήσεων και οργανισμών δεν θα έχουμε δουλειά.

Κανένας μας.

Και χωρίς χρηματοδότηση δεν θα έχουμε θεατρικές ομάδες.


Ας δεχτούμε τώρα ότι όλα τα παραπάνω είναι το αναγκαίο κακό που πρέπει να υποστούμε για να βελτιώσουμε την προοπτική μας, διότι η επερχόμενη κατάσταση σε περίπτωση συμφωνίας αναμένεται να είναι κακή.

Για αυτήν την περίπτωση θα ήθελα πολύ να ακούσω για το εναλλακτικό σχέδιο της όποιας πολιτικής ομάδας, κυβέρνησης ή ό,τι άλλο, όσο γίνεται πιο αναλυτικό, κοστολογημένο, που να βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα και όχι σε συνθήματα και ευχολόγια.


Η γνώμη μου ως προς αυτό είναι:

Δεν έχω ακούσει κάποιο σχέδιο από την κυβέρνηση, ούτε προεκλογικά ούτε καν τώρα. Αν έχουν, γιατί δεν το λένε; Θα ήταν το καλύτερο διαπραγματευτικό χαρτί και μέτρο πίεσης. Δεν λένε τίποτα άρα, συμπεραίνω ότι δεν υπάρχει σχέδιο.

Αν είναι να τα βάλουμε με το σύστημα εκμετάλλευση των εργαζομένων, καταπίεσης των λαών κλπ, υπάρχει ένας πολύ πιο ενδεδειγμένος, σαφής και αναλυτικός τρόπος. Περιλαμβάνει πολύ πιο δραστικά μέσα από ένα δημοψήφισμα...Στείλτε μου σε inbox σημείο συνάντησης. Αλλιώς, οι επαναστατικές κορόνες είναι σαν το επερχόμενο πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ: wishful thinking και τσάμπα μαγκιά.


Κλείνω με ένα απόσπασμα άρθρου του (ευρωβουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) Στέλιου Κούλογλου:"Οι χωρίς ιστορικό προηγούμενο εκβιαστικές ενέργειες των δανειστών [...] εξοργίζουν όλους όσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία και τις ευρωπαϊκές αξίες. Όμως ο συσχετισμός των δυνάμεων είναι συντριπτικά σε βάρος της ελληνικής κυβέρνησης, που στην σημερινή συγκυρία δεν καλείται να νικήσει κατά κράτος, αλλά να πετύχει τον καλύτερο συμβιβασμό με τις λιγότερες απώλειες."



Και μια σκέψη, ολίγον ευχολογική:

The best revenge is success. Ας εξασφαλίσουμε πηγές χρηματοδότησης, ας αναμορφώσουμε το κράτος μας, ας αυξήσουμε το βιωτικό μας επίπεδο με όλα τα εργαλεία που μας παρέχονται και μετά (όπως οι Γάλλοι, οι Φινλανδοί, οι Καναδοί και οι Αυστραλοί) ας θεσπίσουμε 35ωρο, ας αυξήσουμε τις κοινωνικές παροχές και ας περάσουμε καλά. Η αξιοπρέπεια έρχεται όταν δεν έχεις ανάγκη τον άλλον, όχι όταν τον παρακαλάς να σε ζήσει.


Ας μην αυτοκτονήσουμε μπροστά στα μάτια αυτής που μας παράστησε, για να “δει αυτή”.



*************************************************************


Αυτό το έγραψα την Τρίτη. Ήθελα να το ανεβάσω. Δεν το έκανα. Προπαγάνδιζα, έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου την τελευταία εβδομάδα για να πείσω κόσμο να ψηφίσει ΝΑΙ, μέχρι που έφτασα στι σημείο να βριστώ (ηλιθιωδώς) με έναν φίλο μου. Διότι πίστευα, και πιστεύω, ότι μας συμφέρει σε κάθε περίπτωση να τα βρούμε με την τρόικα (πιπέρι στο στόμα θα μου βάλω...) και να την κλείσουμε την γαμημένη τη συμφωνία.

Όλα αυτά μέχρι να ακούσω το Σουλτς να λέει ότι το δημοψήφισμα είναι για το μέσα ή έξω από το ευρώ. Και να θυμηθώ τον Ντάισεμπλουμ να λέει ότι δεν διαπραγματεύεται με αυτή την κυβέρνηση. Και το Σουλτς να δηλώνει ότι πρέπει να τελειώνουμε με το ΣΥΡΙΖΑ. Και τον Ντάισεμπλουμ να είναι σπασμένος, λες και του γαμήσαμε τη γκόμενα, ενώ με έχει πάει πίπα κώλο τα τελευταία πέντε χρόνια. Και το Σουλτς να λέει διάφορα...
Και τότε σκέφτηκα:

'Α και γαμήσου, Σουλτς.

Τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τον πιστεύω. Δεν πιστεύω στην πολιτική του, δεν πιστεύω στην ικανότητά του, δεν ήμουν, δεν είμαι και, φαντάζομαι, δεν θα γίνω ποτέ αριστερός. Αντίθετα, πιστεύω στο μικρό κράτος και στην ιδιωτική πρωτοβουλία.

Αλλά αφού οι συμπολίτες μου βγάλανε Τσίπρα, με αυτόν θα διαπραγματευτείς, Σουλτς.
Και αν δεν τον θέλεις....ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΜΟΥ, Σουλτς.
Βγάλε με από το ευρώ, βγάλε με από την Ε.Ε, βγάλε με και από το χάρτη αν θες.

Ακόμα κι αν έτσι ψοφήσω από την πείνα, Σουλτς.

...................................................................................................................................................................

Φοβάμαι, βέβαια, πως μπορεί κάπως έτσι να αισθάνονταν κάποιοι και πριν τη μάχη στο Σαγγάριο...αλλά να σας πω κάτι:
ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΜΟΥ

Ά ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΣΟΥΛΤΣ, Ά ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ


ΟΧΙ, ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΞΑΝΑΠΑΙΞΩ ΣΕ ΘΕΑΤΡΟ ΜΕ ΡΕΥΜΑ ΠΟΤΕ 


Y.Γ. Είμαστε ο πιο για τον πούτσο λαός στον κόσμο. Δεν μαθαίνουμε ποτέ, τίποτα, με τίποτα...

Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Αρχαίο πνεύμ' αθάνατο


Φανταστείτε μια γενιά συγγραφέων ιδιαίτερα παραγωγικών. Φανταστείτε τους να γράφουν περί τα τρία έργα το χρόνο για αρκετά χρόνια, υψηλού επιπέδου τα περισσότερα. Φανταστείτε τη θεματολογία τους να περιλαμβάνει πολέμους, καταστροφές και φόνους όλων των ειδών (απλούς, φουλ έξτρα, πατροκτονίες, παιδοκτονίες, τα πάντα όλα). Φανταστείτε τα έργα να αφορούν θεούς, πολεμιστές και βασιλιάδες, ο καλύτερος από τους οποίους έχει σκοτώσει τη μάνα του (κυριολεκτικά). Και φανταστείτε την πλοκή να περιλαμβάνει εκτός από φόνους, αφηγήσεις μαχών, εμφανίσεις θεών με σεισμούς, κεραυνούς και καταποντισμούς, και μουσικοχορευτικά διαλείμματα.

Και φανταστείτε και ένα έργο όπου μια οικογένεια πλουσίων έχασαν την περιουσία τους και ένας νεόπλουτος τους αγόρασε το κτήμα σε πλειστηριασμό για να το κάνει εξοχικές μεζονέτες.


Η αρχαία τραγωδία είναι σπουδαίο είδος διότι οι ιστορίες που πραγματεύεται είναι σπουδαίες. Υπάρχει έργο στο οποίο ένας ζητιάνος μεταμορφώνεται σε θεό και καταστρέφει με σεισμό τη φυλακή του, μια μάνα σε κατάσταση αμόκ διαμελίζει το παιδί της, και μια παρέα από γκόμενες γυρνάνε στα δάση και πηδιούνται, τραγουδώντας και χορεύοντας. Είναι σαν τον αντίχριστο, το Chicago, τους αβέντζερς και τον Ιησού από τη Ναζαρέτ σε ένα, με μπόνους λίγη δόση από υψηλά νοήματα.

ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΒΑΡΕΤΑ.

Τα πράγματα είναι απλά: ωραία ιστορία+ωραίος λόγος+ενδιαφέροντες χαρακτήρες = ιδανικές προϋποθέσεις για μια ωραία παράσταση. Όλα τα άλλα είναι για τα πανηγύρια. Αν το έργο βερμπαλίζει, πάρε μαχαίρι και κόψ' το για να γίνει πιο γρήγορο. Αν τα χορικά είναι μεγάλα, το ίδιο. Όταν γράφονταν οι τραγωδίες το κομμάτι του τελετουργικού ήταν προφανώς πολύ σημαντικό και η φάση σήκωνε μεγάλα χωρικά, ήταν μέρος της παράδοσης. Σήμερα έχουμε 2015, έχουν περάσει 2500 χρόνια, έχει εφευρεθεί το internet και τα πολυμέσα. Θέλουμε ταχύτητα. Ταχύτητα και ωραίες ιστορίες (καλά, ας μην το παρακάνουμε, να παίρνουμε και καμιά ανάσα). Και οι τραγωδίες έχουν ωραίες ιστορίες.

Ο σεβασμός που οφείλουμε στα αρχαία κείμενα είναι σαν το σεβασμό που οφείλουμε σε μια ωραία γκόμενα που ξαπλώνει στο κρεβάτι μας. Οφείλουμε να σεβόμαστε ότι έχουμε απέναντί μας έναν καυλωμένο άνθρωπο και να την πηδήξουμε όπως της αξίζει.

Ως “Προσεχώς SUBWAY” δεσμευόμαστε ότι θα πηδήξουμε τους Πέρσες όπως τους αξίζει.


Υ.Γ. Πήρε μέρος σε δύο από τις μεγαλύτερες μάχες στην ιστορία της ανθρωπότητας, βγήκε νικητής και από τις δυο με τις πιθανότητες συντριπτικά εναντίον του, έχει ξεκοιλιάσει Πέρση με τα ίδια του τα χέρια, και έκανε πράξη "το πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε", θεωρούνταν αυθεντία στη δημιουργία υπερπαραγωγών.

Πέθανε όταν του έριξε στο κεφάλι καβούκι χελώνας ένας αετός.

Ζήτησε να γραφτεί στον τάφο του, όχι η ιδιότητά του ως ποιητής, αλλά ως μαραθωνομάχος.

Τον λένε Αισχύλο.

Είναι ο ήρωάς μου.



Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

Ανακοίνωση για ακρόαση

Η θεατρική ομάδα Προσεχώς SUBWAY αναζητά γυναίκες ηθοποιούς ερμηνευτικής ηλικίας 20-30 ετών για παραγωγή που θα πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο του 2015.

Απαραίτητα προσόντα: πτυχίο ανώτερης δραματικής σχολής, ευχέρεια στην κίνηση και στο τραγούδι, κατάρτιση στο μακιγιάζ, καλή γνώση του ρωσικού, πολωνικού και τσέχικου δραματολογίου, ικανότητα στην ανάλυση Τσέχοφ και Γκόρκι, κατά προτίμηση από το πρωτότυπο, άριστη γνώση καλιαρντών (να μπορεί να ερμηνεύσει άνετα το τραγούδι και τον κεντρικό ρόλο στο παρακάτω βιντεοκλίπ: https://www.youtube.com/watch?v=z4-LQscRlu8) και κατοχή χαρακτήρα τουλάχιστον level 87 στο WOW.

Θα συνεκτιμηθούν:

-υψηλό επίπεδο σε strategy games (Rome Total War, Starcraft 2, Age of Empires 2 the Conquerors expansion)
-η ικανότητα στο μασάζ ώμου
-να μη βάζει χέρια στην πίπα
-η προθυμία να βγάλει τους δύο μπροστινούς κοπτήρες της (τι κι αν το εφέ αυτό μπορεί να επιτευχθεί άνετα με τεχνικούς τρόπους, σκηνοθέτης είμαι και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηδονή από το να βάζεις όμορφες μικρές να κάνουν ότι γουστάρεις, ακόμα και αν αυτό μπορεί να τους στερήσει δουλειές για το επόμενο εξάμηνο τουλάχιστον, μέχρι να ξαναβγούν τα δόντια δηλαδή)

Σε περίπτωση άρνησης συμμόρφωσης στο παραπάνω, προειδοποιούνται οι ενδιαφερόμενες ότι θα τους ασκηθεί πίεση μέσω πιθανής πρόσληψης κοριτσιών από σχολή, που τους τρέχουν τα σάλια στην ιδέα να τις πάρω σε παράσταση επειδή είμαι φίρμα, τι κι αν αυτό θα εγείρει σοβαρά τυπικά προβλήματα και ξέρω ότι κατά πάσα πιθανότητα θα τους δώσω πιστόλι τελικά και θα μείνουν με την όρεξη.

Αποστολή βιογραφικών στο prosehossubway@gmail.com


ΥΓ. Τα παραπάνω αποτελούν προϊόν μυθοπλασίας και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα και με το παρακάτω κείμενο: http://ppavelblog.blogspot.gr/2015_02_01_archive.html
Ομοιότητες με πρόσφατα γεγονότα θεωρούνται συμπτωματικές.




Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

Το μεγάλο κόλπο


Σήμερα θα γινόταν το πρώτο μας μάθημα με τον Τορτσόφ, το Δάσκαλο-Σκηνοθέτη. Εμείς δε βλέπαμε την ώρα πότε ν' αρχίσουμε, όμως εκείνος, προς μεγάλη μας έκπληξη, αρκέστηκε να μας ανακοινώσει ότι, για να μας γνωρίσει καλύτερα, ήθελε να μας δει σε μια παράσταση όπου ο καθένας θα ήταν ελεύθερος να παίξει μια σκηνή επιλεγμένη από τον ίδιο. Μόνο πάνω στη σκηνή, μέσα σε σκηνικό, με μακιγιάζ και κοστούμια, πίσω από τα φώτα της ράμπας, θα μπορέσει να κρίνει τι προσόντα έχουμε για να γίνουμε ηθοποιοί.....”κλπ, κλπ 
Κ. Στανισλάφσκι-Ένας ηθοποιός δημιουργείται

Ερώτηση: γιατί ο δάσκαλος γράφεται με κεφαλαίο “Δ” και ο σκηνοθέτης με κεφαλαίο “Σ”; Επειδή είναι σημαντικά πρόσωπα, άξια σεβασμού;; Οκ, το δέχομαι. Ο χρήσιμος σκηνοθέτης είναι άξιος σεβασμού. Όπως και ο χρήσιμος δάσκαλος. Μήπως όμως, ο καλός ηθοποιός δεν είναι άξιος σεβασμού; Ή ο καλός τεχνικός; Γιατί ο Κωσταντίν δεν τους γράφει και αυτούς Ηθοποιούς και Τεχνικούς;;;;


Η μεγάλη απάτη.

Η δίψα για εξουσία είναι καταπληκτικό πράγμα. Έχουν υπάρξει άνθρωποι που κυβερνούσαν το μισό κόσμο, και για να κυβερνήσουν λίγο ακόμα ήταν διατεθειμένοι να θυσιάσουν την καλοπέρασή τους, να ρισκάρουν τις ζωές τους, ήταν πρόθυμοι να χάσουν ακόμα και την εξουσία που ήδη κατείχαν, μήπως και κερδίσουν λίγη εξουσία ακόμα.

Οι άνθρωποι αυτοί έλκονται από επαγγέλματα και θέσεις με κύρος και ισχύ: καθηγητές, μάνατζερ, πρόεδροι, διευθυντές, σκηνοθέτες....

Δεν είναι κακό. Αν έχεις ανάγκη για δύναμη δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην θέλεις να την ικανοποιείς, εφόσον ενώ την αποκτάς και αφού την έχεις αποκτήσει είσαι χρήσιμος για τους άλλους. Μάλιστα, τολμώ να πω ότι και το να θες να επεκτείνεις διαρκώς την εξουσία σου δεν είναι κατ' ανάγκη αθέμιτο. Όμως, είναι εντελώς αστείο να εφευρίσκεις λόγους, τρόπους και πλάγιες οδούς για να κάνεις τον εαυτό σου και τη θέση σου να μοιάζει σημαντικότερη από ότι είναι.

Τις προάλλες συζητούσα με έναν γνωστό μου, σημαντικό 'Ελληνα μαέστρο (να εδώ ας πούμε θα μπορούσα να πω ότι άκουσα την άποψη ενός σημαντικού μαέστρου, αλλά προτιμώ να σας εντυπωσιάσω με τις γνωριμίες μου). Τον συγκεκριμένο άνθρωπο τον ακολουθεί η φήμη ενός απίστευτα αυστηρού και σκληρού δασκάλου, που οι περισσότεροι χορωδοί του από τη μία τον έτρεμαν, και από την άλλη έπιναν νερό στο όνομά του (αν και ξέρω κανα-δυο που τον θεωρούν μαλάκα). Προς μεγάλη μου έκπληξη τον άκουσα να λέει ότι όποτε έκανε φωνητική διδασκαλία σε θιάσους, τον εντυπωσίαζε το πόσο πειθαρχημένοι ήταν οι ηθοποιοί σε σχέση μου τους μουσικούς. Κολλάω εγώ. “Μα πώς γίνεται αυτό, εγώ είχα πάντα την εικόνα ότι μπροστά στον μαέστρο στέκονται όλοι σούζα” - “Μπα, στους σκηνοθέτες είναι όλοι πολύ πιο σούζα”

Αυτό δεν το περίμενα. Δηλαδή, οι σκηνοθέτες απολαμβάνουν μεγαλύτερο σεβασμό ακόμα και από τους μαέστρους;
Ναι ρε μαλάκα, απολαμβάνουν! Έχεις υπάρξει 23 ετών, άσχετος, χωρίς γνώσεις, χωρίς εμπειρία, χωρίς το παραμικρό εχέγγυο σκηνοθέτη και τιθάσευες ολόκληρη 30μελή θεατρική ομάδα, γεμάτη από χαζοχαρούμενες Παμακιτογκόμενες;
Στις ηγετικές σου ικανότητες νομίζεις ότι οφείλονταν;
Ε;;;
Μεγαλέξανδρε;;;

Ο κόσμος έχει μάθει να θεωρεί τους σκηνοθέτες μονάρχες.

Σε ένα κείμενο της Bogard διάβασα κάτι (κάτι ακόμα δηλαδή, τι σπουδαία γυναίκα, καλή της ώρα εκεί που βρίσκεται, η παλιολεσβιάρα) που μου άρεσε πολύ: Ο ηθοποιός είναι σαν τον αστροναύτη. Πρέπει να βγει έξω από τη γη, έξω από το διαστημόπλοιο, στο παγωμένο και τρομακτικό χάος, για να κάνει τη δουλειά. Ο σκηνοθέτης είναι σαν τον πύργο ελέγχου. Βοηθά, καθοδηγεί, λύνει προβλήματα, στηρίζει και εμψυχώνει.


Ερώτηση: Ποιος από τους δυο είναι ο μάγκας;;;

Απάντηση Ι: Είναι λάθος να υποβαθμίζουμε την αξία του σκηνοθέτη, χωρίς αυτόν κλπ κλπ.....

Σωστή απάντηση: Προφανώς ο αστροναύτης! Είναι δυνατόν να θεωρούμε ισάξια τη σημασία του μάγκα που ενώ του έχει φτάσει το σκατό στον κώλο, βγαίνει στη μαυρίλα, στο άγνωστο, εκτίθεται σε ένα σορό και τρομαχτικούς παράγοντες, κινδυνεύει ανά πάσα ώρα και στιγμή να τα κάνει σκατά και να χλευαστεί, με το χέστη που εκ του ασφαλούς, σε μια turn based λογική, κάθετε στην πλατεία και καθοδηγεί “λίγο πιο δεξιά, λίγο πιο αριστερά, όχι-θα το προσεγγίσουμε λίγο αλλιώς, σφίξε λίγο το μπουλόνι μπροστά σου, λίγη περισσότερη σωματικότητα, τις μπλε κουρτίνες, όχι τις πράσινες...”

Η μεγάλη διαφορά βρίσκεται στο ότι, ενώ για τον χειριστή στον πύργο ελέγχου είναι σαφές το ποιος είναι ο μάγκας, για εμάς στο θέατρο όχι. Πιστεύω ότι ο λόγος είναι απλός: ονομάζεται παλαιότητα.

Η παράδοση που θέλει το σκηνοθέτη απόλυτο κυρίαρχο είναι πολύ ισχυρή, παρόλο που η σκηνοθεσία όπως την ξέρουμε σήμερα είναι μια εφεύρεση μόλις 150 ετών, ενώ το θέατρο υπάρχει για 2500 χρόνια (θυμάμαι ότι όταν είχα πρωτοκάνει θέατρο είχα ακούσει αρκετές φορές τη φράση: ο σκηνοθέτης είναι θεός.) Ποιοι τη συντηρούν: οι σκηνοθέτες που έχουν συμφέρον να τη συντηρήσουν (οι σύγχρονοι, οι δημοκρατικοί δεν το κάνουν από μόνοι τους, αυτοί είναι ταπεινοί, αλλά (ώ του θαύματος) περιστοιχίζονται από ένα σωρό παρατρεχάμενους αγαπημένους μαθητές, βοηθούς, ηθοποιούς κλπ που κάνουν αυτοί τη προπαγάνδα, διότι ο πραγματικά μεγάλος δεν λέει ποτέ ότι είναι μεγάλος, βάζει άλλους να το λένε για αυτόν).

Και γιατί να μην το κάνουν; Ο οποιοσδήποτε καταφέρει να πείσει κάποιον να τον πληρώσει για να κάνει το σκηνοθέτη (ή πληρώνει ο ίδιος για αυτό) μπορεί να αποκτήσει μια καταπληκτική απόλυτη εξουσία πάνω στα σώματα κάποιων άλλων. Σήκω, φώναξε, κάτσε, τούρλωσε το κώλο σου ή (σε πιο σύγχρονες, πιο “σωματικές/βιοματικές” μεθόδους) λέγε το κείμενο οκλαδόν ανάσκελα ενώ εγώ και τρεις άλλοι καθόμαστε πάνω στο στομάχι σου και ένας σκύλος κλάνει στη μούρη σου). Πραγματικά, τέτοια οικειοθελώς παραδομένη εξουσία πάνω στα σώματα των άλλων λίγες δουλειές στο δυτικό κόσμο μπορούν να προσφέρουν.

Και να σας πω κάτι: μια χαρά. Κάπως πρέπει να βγάλουμε τα βίτσια μας κι εμείς. Αλλά δεν μπορώ να αντέξω κάτι άλλο. Τη μέθοδο: “θα κάνεις ό,τι σου λέω διότι αλλιώς θα είσαι απαράδεκτα κακός!” Είναι το συναίσθημα που όλοι νιώσαμε τον πρώτο καιρό των σπουδών μας και που σχεδόν αυτόματα πάμε να μεταδώσουμε σε όποιον τίθεται υπό τις οδηγίες μας. “Κάνε ό,τι σου βγαίνει, διότι πρέπει να είσαι αυθόρμητος, αλλά στην πραγματικότητα σου είμαι απαραίτητος όχι μόνο για να επιλέγω ποιο από τα αυθόρμητά σου είναι το σωστό, αλλά με χρειάζεσαι ακόμα και για γίνεις αυθόρμητος, διότι η κοινωνία και ο πολιτισμός σε έχει κάνει μη αυθόρμητο...”
Ε, άντε και γαμήσου τσόγλανε με τις αλά καρτ ερμηνείες σωστών (κατά περίπτωση) επιχειρημάτων. Υπάρχει και άλλος, πιο ηθικός τρόπος να κάνεις όμορφες μικρές να κάνουν ό,τι γουστάρεις. Αλλά αυτό κοστίζει πιο πολύ, και δε μοιάζει οικειοθελές.

Έχοντας περάσει πρόσφατα από διάφορες θέσεις έχω να πω το εξής: ο πύργος ελέγχου είναι συνήθως πολύ χρήσιμος, με την τωρινή παράδοση ίσως και απαραίτητος. Χωρίς αυτόν η αποστολή μπορεί να αποτύχει. Αλλά ο ήρωας είναι ο αστροναύτης. Αυτός αξίζει το μεγαλύτερο σεβασμό (εκτός βέβαια αν δεν έχει συναίσθηση του τι πάει να κάνει, οπότε μάλλον του αξίζουν δυο-τρία χαστούκια, μπας και συνέλθει).
Και κάτι τελευταίο. Στις εποχές των πραγματικών εξερευνητών, ο καπετάνιος, ο σχεδιαστής της πορείας, ήταν και ο ίδιος πάνω στο καράβι. Και σε περίπτωση ναυαγίου δεν έψαχνε δικαιολογίες. Είχε την ίδια μοίρα με αυτήν όλου του υπολοίπου πληρώματος.


Υ.Γ.1 Παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Μάμετ Θέατρο:
Όλοι οι επαγγελματίες έχουν βιώσει την εμπειρία του ανεβάσματος ενός έργου χωρίς σκηνοθέτη, σε καλοκαιρινούς θιάσους ρεπερτορίου, σε τάξεις υποκριτικής κτλ., και το αποτέλεσμα, όπως θα συμφωνήσουν οι περισσότεροι, δεν ήταν σε καμία περίπτωση κατώτερο των προτύπων ενός σκηνοθετημένου έργου.”


Υ.Γ.2 Τις προάλλες, μια παλιά φίλη που σπουδάζει τώρα, μου είπε ότι μία από τις εργασίες τους είναι να ετοιμάσουν κάτι εντελώς μόνοι τους, εκτεθειμένοι από όλες τις μεριές και χωρίς καμιά υποστήριξη. Εξαιρετικό, εγώ μόνο έτσι έμαθα οτιδήποτε έχω μάθει πραγματικά. Αλλά προσοχή: φοβού τους Δαναούς, και δώρα φέροντας. Αν είναι να καταλήξουμε (εμμέσως, πλην σαφώς) ότι “πολύ καλή προσπάθεια, αλλά με τη βοήθειά μας θα ήσουν σίγουρα πολύ καλύτερη” τότε να το χέσω αγάπη μου, να το χέσω...