Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Αρχαίο πνεύμ' αθάνατο


Φανταστείτε μια γενιά συγγραφέων ιδιαίτερα παραγωγικών. Φανταστείτε τους να γράφουν περί τα τρία έργα το χρόνο για αρκετά χρόνια, υψηλού επιπέδου τα περισσότερα. Φανταστείτε τη θεματολογία τους να περιλαμβάνει πολέμους, καταστροφές και φόνους όλων των ειδών (απλούς, φουλ έξτρα, πατροκτονίες, παιδοκτονίες, τα πάντα όλα). Φανταστείτε τα έργα να αφορούν θεούς, πολεμιστές και βασιλιάδες, ο καλύτερος από τους οποίους έχει σκοτώσει τη μάνα του (κυριολεκτικά). Και φανταστείτε την πλοκή να περιλαμβάνει εκτός από φόνους, αφηγήσεις μαχών, εμφανίσεις θεών με σεισμούς, κεραυνούς και καταποντισμούς, και μουσικοχορευτικά διαλείμματα.

Και φανταστείτε και ένα έργο όπου μια οικογένεια πλουσίων έχασαν την περιουσία τους και ένας νεόπλουτος τους αγόρασε το κτήμα σε πλειστηριασμό για να το κάνει εξοχικές μεζονέτες.


Η αρχαία τραγωδία είναι σπουδαίο είδος διότι οι ιστορίες που πραγματεύεται είναι σπουδαίες. Υπάρχει έργο στο οποίο ένας ζητιάνος μεταμορφώνεται σε θεό και καταστρέφει με σεισμό τη φυλακή του, μια μάνα σε κατάσταση αμόκ διαμελίζει το παιδί της, και μια παρέα από γκόμενες γυρνάνε στα δάση και πηδιούνται, τραγουδώντας και χορεύοντας. Είναι σαν τον αντίχριστο, το Chicago, τους αβέντζερς και τον Ιησού από τη Ναζαρέτ σε ένα, με μπόνους λίγη δόση από υψηλά νοήματα.

ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΒΑΡΕΤΑ.

Τα πράγματα είναι απλά: ωραία ιστορία+ωραίος λόγος+ενδιαφέροντες χαρακτήρες = ιδανικές προϋποθέσεις για μια ωραία παράσταση. Όλα τα άλλα είναι για τα πανηγύρια. Αν το έργο βερμπαλίζει, πάρε μαχαίρι και κόψ' το για να γίνει πιο γρήγορο. Αν τα χορικά είναι μεγάλα, το ίδιο. Όταν γράφονταν οι τραγωδίες το κομμάτι του τελετουργικού ήταν προφανώς πολύ σημαντικό και η φάση σήκωνε μεγάλα χωρικά, ήταν μέρος της παράδοσης. Σήμερα έχουμε 2015, έχουν περάσει 2500 χρόνια, έχει εφευρεθεί το internet και τα πολυμέσα. Θέλουμε ταχύτητα. Ταχύτητα και ωραίες ιστορίες (καλά, ας μην το παρακάνουμε, να παίρνουμε και καμιά ανάσα). Και οι τραγωδίες έχουν ωραίες ιστορίες.

Ο σεβασμός που οφείλουμε στα αρχαία κείμενα είναι σαν το σεβασμό που οφείλουμε σε μια ωραία γκόμενα που ξαπλώνει στο κρεβάτι μας. Οφείλουμε να σεβόμαστε ότι έχουμε απέναντί μας έναν καυλωμένο άνθρωπο και να την πηδήξουμε όπως της αξίζει.

Ως “Προσεχώς SUBWAY” δεσμευόμαστε ότι θα πηδήξουμε τους Πέρσες όπως τους αξίζει.


Υ.Γ. Πήρε μέρος σε δύο από τις μεγαλύτερες μάχες στην ιστορία της ανθρωπότητας, βγήκε νικητής και από τις δυο με τις πιθανότητες συντριπτικά εναντίον του, έχει ξεκοιλιάσει Πέρση με τα ίδια του τα χέρια, και έκανε πράξη "το πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε", θεωρούνταν αυθεντία στη δημιουργία υπερπαραγωγών.

Πέθανε όταν του έριξε στο κεφάλι καβούκι χελώνας ένας αετός.

Ζήτησε να γραφτεί στον τάφο του, όχι η ιδιότητά του ως ποιητής, αλλά ως μαραθωνομάχος.

Τον λένε Αισχύλο.

Είναι ο ήρωάς μου.