Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Διπολική διαταραχή


Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο τηλεγραφικός μπορώ:

Με δεδομένο ότι η στρόφιγγα της οικονομικής υποστήριξης του δημοσίου όλο και μειώνεται, η ιδιωτική πρωτοβουλία μοιάζει να είναι η ελπίδα για την αύξηση θέσεων εργασίας.

Οι προσεχώς SUBWAY είμαστε μια νέα καλλιτεχνική ομάδα, και μοιάζουμε αρκετά άλλες σύγχρονες μικρομεσσαίες επιχειρήσεις, οπότε φαντάζομαι ότι οι γενίκευση των συμπερασμάτων μου στο μεγαλύτερο μέρος της επιχειρηματικότητας των νέων είναι αρκετά ασφαλής.

Οι προσεχώς SUBWAY έχουμε προγραμματισμένες δύο παραστάσεις για την επόμενη χρονιά και σχεδιάζουμε άλλη μία. Η υλοποίησή τους απαιτεί:

  • ρευστό για τις άμεσες ανάγκες.
  • προοπτική εσόδων για τη βιωσιμότητα τους.
  • προοπτική εναλλακτικών πηγών εσόδων για τα κύρια μέλη της ομάδας ώστε να μπορούμε να κάνουμε τις παραστάσεις που πραγματικά θέλουμε και μας εκφράζουν, χωρίς να αναγκαζόμαστε να παίζουμε σε παραστάσεις που δεν εκτιμάμε και με εργοδότες που δε μας σέβονται.

Η οικονομική αστάθεια μας αποτρέπει να:
  • ξοδέψουμε από τα (ήδη μικρά) αποθέματά μας για κατασκευές σκηνικών κλπ.
  • να κλείσουμε συμφωνίες με θέατρα.

Ένα πολύ υποτιμημένο νόμισμα θα μεγαλώσει σε ποσοστό 30, 40 50 ή και παραπάνω τον (ήδη με δυσκολία καλυπτόμενο) προυπολογισμό μας . Ενδεικτικά, αναμένεται θα ακριβύνουν:
  • τα συγγραφικά δικαιώματα ξένων έργων
  • τα εισαγόμενα υλικά (ξύλα, ηλεκτρονικός εξοπλισμός, υφάσματα)
  • πολλά μέσα προώθησης.
  • πιθανές συνεργασίες με ομάδες και φορείς του εξωτερικού θα γίνουν πολύ ακριβότερες, άρα και δυσκολότερες.

Μια νέα εταιρεία που πρέπει να είναι βιώσιμη απαιτεί και εναλλακτικές πηγές εσόδων. Στο σχεδιασμό μας ήταν η διεκδίκηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, τύπου ΕΣΠΑ, των οποίων η εκμετάλλευση είναι αδύνατη σε ενδεχόμενη καταστροφή του χρηματοπιστωτικού συστήματος και ρήξης με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Με αυτά τα δεδομένα, η ρήξη:

  • θα θέσει σε τεράστιο κίνδυνο τον προγραμματισμό της νέας χρονιάς
  • θα αναστείλει το σχεδιασμό των επόμενων δύο ή και παραπάνω χρόνων
  • θα δυσκολέψει την ανάπτυξη μας, τόσο ως καλλιτεχνική ομάδα, όσο και ως εταιρεία.

Στο βαθμό που παρόμοια δεδομένα ισχύουν και για τις άλλες καλλιτεχνικές ομάδες, είτε του ελευθέρου θεάτρου είτε του δημοσίου, η ρήξη θα είναι ένα τεράστιο πλήγμα για το σύνολο των πιθανών εργοδοτών των καλλιτεχνών του θεάτρου. Που σημαίνει ότι χωρίς προοπτική ύπαρξης θεατρικών ομάδων, επιχειρήσεων και οργανισμών δεν θα έχουμε δουλειά.

Κανένας μας.

Και χωρίς χρηματοδότηση δεν θα έχουμε θεατρικές ομάδες.


Ας δεχτούμε τώρα ότι όλα τα παραπάνω είναι το αναγκαίο κακό που πρέπει να υποστούμε για να βελτιώσουμε την προοπτική μας, διότι η επερχόμενη κατάσταση σε περίπτωση συμφωνίας αναμένεται να είναι κακή.

Για αυτήν την περίπτωση θα ήθελα πολύ να ακούσω για το εναλλακτικό σχέδιο της όποιας πολιτικής ομάδας, κυβέρνησης ή ό,τι άλλο, όσο γίνεται πιο αναλυτικό, κοστολογημένο, που να βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα και όχι σε συνθήματα και ευχολόγια.


Η γνώμη μου ως προς αυτό είναι:

Δεν έχω ακούσει κάποιο σχέδιο από την κυβέρνηση, ούτε προεκλογικά ούτε καν τώρα. Αν έχουν, γιατί δεν το λένε; Θα ήταν το καλύτερο διαπραγματευτικό χαρτί και μέτρο πίεσης. Δεν λένε τίποτα άρα, συμπεραίνω ότι δεν υπάρχει σχέδιο.

Αν είναι να τα βάλουμε με το σύστημα εκμετάλλευση των εργαζομένων, καταπίεσης των λαών κλπ, υπάρχει ένας πολύ πιο ενδεδειγμένος, σαφής και αναλυτικός τρόπος. Περιλαμβάνει πολύ πιο δραστικά μέσα από ένα δημοψήφισμα...Στείλτε μου σε inbox σημείο συνάντησης. Αλλιώς, οι επαναστατικές κορόνες είναι σαν το επερχόμενο πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ: wishful thinking και τσάμπα μαγκιά.


Κλείνω με ένα απόσπασμα άρθρου του (ευρωβουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) Στέλιου Κούλογλου:"Οι χωρίς ιστορικό προηγούμενο εκβιαστικές ενέργειες των δανειστών [...] εξοργίζουν όλους όσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία και τις ευρωπαϊκές αξίες. Όμως ο συσχετισμός των δυνάμεων είναι συντριπτικά σε βάρος της ελληνικής κυβέρνησης, που στην σημερινή συγκυρία δεν καλείται να νικήσει κατά κράτος, αλλά να πετύχει τον καλύτερο συμβιβασμό με τις λιγότερες απώλειες."



Και μια σκέψη, ολίγον ευχολογική:

The best revenge is success. Ας εξασφαλίσουμε πηγές χρηματοδότησης, ας αναμορφώσουμε το κράτος μας, ας αυξήσουμε το βιωτικό μας επίπεδο με όλα τα εργαλεία που μας παρέχονται και μετά (όπως οι Γάλλοι, οι Φινλανδοί, οι Καναδοί και οι Αυστραλοί) ας θεσπίσουμε 35ωρο, ας αυξήσουμε τις κοινωνικές παροχές και ας περάσουμε καλά. Η αξιοπρέπεια έρχεται όταν δεν έχεις ανάγκη τον άλλον, όχι όταν τον παρακαλάς να σε ζήσει.


Ας μην αυτοκτονήσουμε μπροστά στα μάτια αυτής που μας παράστησε, για να “δει αυτή”.



*************************************************************


Αυτό το έγραψα την Τρίτη. Ήθελα να το ανεβάσω. Δεν το έκανα. Προπαγάνδιζα, έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου την τελευταία εβδομάδα για να πείσω κόσμο να ψηφίσει ΝΑΙ, μέχρι που έφτασα στι σημείο να βριστώ (ηλιθιωδώς) με έναν φίλο μου. Διότι πίστευα, και πιστεύω, ότι μας συμφέρει σε κάθε περίπτωση να τα βρούμε με την τρόικα (πιπέρι στο στόμα θα μου βάλω...) και να την κλείσουμε την γαμημένη τη συμφωνία.

Όλα αυτά μέχρι να ακούσω το Σουλτς να λέει ότι το δημοψήφισμα είναι για το μέσα ή έξω από το ευρώ. Και να θυμηθώ τον Ντάισεμπλουμ να λέει ότι δεν διαπραγματεύεται με αυτή την κυβέρνηση. Και το Σουλτς να δηλώνει ότι πρέπει να τελειώνουμε με το ΣΥΡΙΖΑ. Και τον Ντάισεμπλουμ να είναι σπασμένος, λες και του γαμήσαμε τη γκόμενα, ενώ με έχει πάει πίπα κώλο τα τελευταία πέντε χρόνια. Και το Σουλτς να λέει διάφορα...
Και τότε σκέφτηκα:

'Α και γαμήσου, Σουλτς.

Τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τον πιστεύω. Δεν πιστεύω στην πολιτική του, δεν πιστεύω στην ικανότητά του, δεν ήμουν, δεν είμαι και, φαντάζομαι, δεν θα γίνω ποτέ αριστερός. Αντίθετα, πιστεύω στο μικρό κράτος και στην ιδιωτική πρωτοβουλία.

Αλλά αφού οι συμπολίτες μου βγάλανε Τσίπρα, με αυτόν θα διαπραγματευτείς, Σουλτς.
Και αν δεν τον θέλεις....ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΜΟΥ, Σουλτς.
Βγάλε με από το ευρώ, βγάλε με από την Ε.Ε, βγάλε με και από το χάρτη αν θες.

Ακόμα κι αν έτσι ψοφήσω από την πείνα, Σουλτς.

...................................................................................................................................................................

Φοβάμαι, βέβαια, πως μπορεί κάπως έτσι να αισθάνονταν κάποιοι και πριν τη μάχη στο Σαγγάριο...αλλά να σας πω κάτι:
ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΜΟΥ

Ά ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΣΟΥΛΤΣ, Ά ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ


ΟΧΙ, ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΞΑΝΑΠΑΙΞΩ ΣΕ ΘΕΑΤΡΟ ΜΕ ΡΕΥΜΑ ΠΟΤΕ 


Y.Γ. Είμαστε ο πιο για τον πούτσο λαός στον κόσμο. Δεν μαθαίνουμε ποτέ, τίποτα, με τίποτα...